Σε δήλωσή του στην «Α.Α.» ο Πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, κ. Ιωάννης Χατζηθεοδοσίου, επισημαίνει τα εξής:

«Μία προσπάθεια που ξεκινήσαμε ουσιαστικά μόνοι μας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, δικαιώνοντας την επιμονή μας και κυρίως τα συμφέροντα χιλιάδων εργαζομένων στην ασφαλιστική αγορά. Οι υπεύθυνοι κατάλαβαν ότι η φορολογική ενημερότητα δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο για να χορηγείται ή να ανανεώνεται η επαγγελματική άδεια στους διαμεσολαβούντες, οι οποίοι πλέον απαλλάχθηκαν και τυπικά από μία παράλογη απαίτηση που είχε προβάλει αρχικά η κυβέρνηση. Χρειάστηκε πολύμηνος σκληρός αγώνας για να γίνει ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να συνδυαστεί η επαγγελματική ενασχόληση με μία τέτοια υποχρέωση και πρέπει να πω ότι αισθάνομαι δικαιωμένος, καθώς από την πρώτη στιγμή είχα δεσμευθεί ότι δεν θα εφάρμοζα κάτι που στερείτο στοιχειώδους λογικής. Ακόμα και αν διακύβευσα τη θέση μου στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο. Χάρη στη στήριξη της ΕΑΔΕ αλλά και άλλων επιμελητηρίων, που συντάχθηκαν με τη θέση μου, ευτυχώς δόθηκε τέλος σε μία πολιτική που απειλούσε χιλιάδες θέσεις εργασίας σε έναν κλάδο που έχει “χτυπηθεί” σκληρά από την κρίση και τις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Η εξέλιξη αυτή απέδειξε περίτρανα ότι όταν υπάρχει γνώση του θέματος και απόφαση για συντονισμένη δράση, μπορούν να αλλάξουν κάποια κακώς κείμενα και να δουν οι υπεύθυνοι την πραγματική εικόνα και όχι μία εικονική πραγματικότητα, που πολλές φορές προτείνεται από ημιμαθείς συμβούλους ή ιδεοληπτικές νοοτροπίες. Και βέβαια ήταν ένα χρήσιμο δίδαγμα για τη δύναμη της ενότητας. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί και τίποτα δεν μπορεί να βελτιωθεί αν δεν έχουμε προηγουμένως εργαστεί για τη διατήρηση της σύμπνοιας και την εφαρμογή αποδοτικότερων λύσεων. Ας γίνει μάθημα για όλους μας και για το τι πρέπει να κάνουμε από τώρα και στο εξής, προκειμένου να οδηγήσουμε την οικονομία –άρα και τη χώρα– σε αναπτυξιακούς δρόμους».

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις
Wednesday, 04 January 2017 08:43

Αν ξεχώριζα κάποιον…

Το 2016 ήταν μια κακή χρονιά για την ασφαλιστική αγορά της Ελλάδας. Φυσικά, και για την Ελλάδα ήταν μια μαύρη χρονιά!
Κάποιοι, όμως, έκαναν τη διαφορά…

 

 

 

 


xehorisanΟ κ. Σταύρος Κωνσταντάς (φωτ. 1), Αναπλ. Δ/νων Σύμβουλος της Εθνικής Ασφαλιστικής, υπηρέτησε με επάρκεια την Εταιρεία του αλλά και τον Θεσμό, διακριτικά πλην ουσιαστικά. Η πρώτη ασφαλιστική της Ελλάδας του χρωστάει.

Το “δίδυμο” των αναλογιστών και διευθυνόντων συμβούλων στις εταιρείες Generali Hellas και MetLife, κ.κ. Πάνος Δημητρίου (φωτ. 2) και Δημήτρης Μαζαράκης (φωτ. 3), αντίστοιχα, διέσωσε το κύρος του θεσμού με τις παρεμβάσεις του, έγκυρα και έγκαιρα, στο ασφαλιστικό.

Ο Πρόεδρος κ. Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου (φωτ. 4) “έγραψε” με τη μεγάλη και μοναδική επένδυση της Fairfax.

O κ. Κάρολος Σαΐας (φωτ. 5) μοιάζει να είναι ο σταθερά ανερχόμενος αστέρας της αγοράς.

Ο κ. Χρήστος Γεωργακόπουλος (φωτ. 6) κοσμεί διαχρονικά την αγορά μας και καρπούται άξια την αναγνώριση, όχι μόνον των καταναλωτών αλλά και των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών.

Ο κ. Θεόδωρος Κοκκάλας (φωτ. 7) μας λείπει. Η Τουρκία μας τον στερεί.

Η κα Νάντια Σταυρογιάννη (φωτ. 8) κάλλιστα θα ήταν η ευχή προσωποποιημένη, όχι μόνον για το ΕΙΑΣ που την επέλεξε για ηγέτη…

Ο κ. Ερρίκος Μοάτσος (φωτ. 9) διαχειρίζεται αποτελεσματικά το μεγάλο “σκάφος” που κυβερνά και η διαφορά με το παρελθόν είναι πλέον ορατή.

Το όνομα Αχής (φωτ. 10) στον Ορίζοντα της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς όχι μόνον διατηρεί την ποιοτική αξία του, αλλά εισφέρει και στην καινοτομία των νέων προϊόντων.

Ο κ. Αναστάσιος Κασκαρέλης (φωτ. 11) εξακολουθεί να απολαμβάνει της στήριξης των δικτύων της περιφέρειας, παρά τις αντικειμενικά αντίξοες, γενικά, οικονομικές συνθήκες.

Ο κ. Δημήτρης Ζορμπάς (φωτ. 12) ήταν και παραμένει μία προσωπικότητα εγνωσμένης αξίας. Η μακροχρόνια επιτυχημένη εξειδίκευσή του αλλά και η μετριοπάθεια του χαρακτήρα του τον καθιστά χρήσιμο και εκτός της εταιρείας του.

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με ένα όνομα και μία εταιρεία της οποίας η ιδιαιτερότητα δεν μας επιτρέπει συχνές αναφορές. Οι κ.κ. Μελάς και Κώστας Γιαννιώτης (φωτ. 13-14) έχουν οδηγήσει την Ιντερσαλόνικα μεταξύ των πλέον ισχυρών ασφαλιστικών εταιρειών στην Ελλάδα. Η διαδρομή τους και τα αποτελέσματά τους αποκλείουν η επιτυχία τους να είναι τυχαίο γεγονός.

Ασφαλώς, ελάττωμα του σχολίου αυτού είναι η υποκειμενικότητα. Οι άνθρωποι, πέρα από τους λόγους του συμφέροντος, επηρεάζονται και από συναισθήματα. Αυτό σαν σημείωση για ονόματα που ενδεχομένως κακώς παραλείπουμε. Συνειδητά, παραλείπουμε την άποψή μας για αρνητικές παρουσίες που κι αυτές υπάρχουν, αλλά κατά την ταπεινή μας γνώμη δεν είναι χρήσιμο να αναφέρονται. Καλύτερα είναι τα παραδείγματα να είναι προς μίμηση και όχι προς αποφυγή.

Δημήτρης Ρουχωτάς

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις

Πρέπει –αν όχι λογικά–, εθιμικά, να είμαστε και να δηλώνουμε αισιόδοξοι για τον καινούριο χρόνο.
Η ελληνική ασφαλιστική αγορά έχει προ πολλού αλλάξει. Οι πρωταγωνιστές διαδέχονται τους “βετεράνους”. Αυτό ισχύει και για τα πρόσωπα και για τα σχήματα.

Η πολυετής και μακροχρόνια παρουσία όχι μόνο δεν συνιστά πλέον για κανέναν πλεονέκτημα αλλά, αντιθέτως, εγείρει επιφυλάξεις και ενστάσεις. Θυμηθείτε:

Επώνυμα άτομα-επαγγελματίες και επιχειρηματίες αποχωρούν όσο πιο “διακριτικά” τους επιτρέπουν τα ανομήματά τους, χωρίς αναγνώριση, χωρίς την έξωθεν καλή μαρτυρία. και τα παραδοσιακά σχήματα-εταιρείες αγωνίζονται να μετονομασθούν και να “εκσυγχρονισθούν”, για να μη θυμίζει τίποτα το ένδοξο (;) παρελθόν τους.

Πρωτοφανή πράγματα! Γεγονότα με νόημα, αιτίες και συμπεράσματα.

Η ελληνική ασφαλιστική αγορά, μικρή στον πληθυσμό, αναιμική σε δυναμισμό, με στερημένη φαντασία στον σχεδιασμό του στόχου και του προορισμού της, εισπράττει τα επίχειρα των επιδόσεών της.

Ουδέποτε ο θεσμός της Ασφάλισης άνθισε και κάρπισε διεκδικώντας μόνον μερίδια αγοράς, κέρδη για τους μετόχους και αναλογιστική αποτύπωση αποθεμάτων και περιθωρίων φερεγγυότητας.
Πάντοτε ο θεσμός της Ασφάλισης όπου και όποτε άνθισε ήταν όταν αναλάμβανε το ρίσκο και εμφανιζόταν διατεθειμένος να υπηρετήσει την ανθρώπινη αδυναμία. όταν διαφοροποιούνταν συστηματικά και όχι συστημικά από άλλες μορφές επιχειρηματικής πρακτικής και γι’ αυτό οι νομοθετούντες τα πλαίσια της λειτουργίας του προέβλεπαν και αναγνώριζαν τη διαφορετικότητα του θεσμού. όταν οι αναλογιστές υπηρετούσαν τον θεσμό και δεν τον καθόριζαν. όταν οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές διέδιδαν τον θεσμό και δεν “πωλούσαν”. όταν οι διοικητικοί δεν οικειοποιούνταν το επάγγελμα και, τέλος, όταν οι επόπτες με σεβασμό έλεγχαν και εν ονόματι του θεσμού επέβαλαν, όταν έπρεπε, τις κυρώσεις.

Τώρα, σήμερα, τα πράγματα δεν είναι έτσι…

Η οικονομική κρίση ελέγετο ότι ισχυροποιεί τη χρησιμότητα του θεσμού της Ιδιωτικής Ασφάλισης.
Η ανεπάρκεια και οι αστοχίες στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης ελέγετο ότι αυξάνουν τις προοπτικές για τη συμπληρωματική ιδιωτική ασφάλιση.

Τώρα, σήμερα, τι από όλα αυτά έχει γίνει;

Οι άνθρωποι, φίλοι αναγνώστες! Οι άνθρωποι, με ονοματεπώνυμο, είναι υπεύθυνοι και για το σήμερα και για το αύριο.

Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος.

Είθε, το 2017,
οι νέοι άνθρωποι που εισέρχονται στην ελληνική ασφαλιστική αγορά
να μας χαρίσουν με τις πράξεις τους
μια Καλύτερη Χρονιά!

Δημοσιεύτηκε σε Editorial

Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι. Η  οικονομία και η κοινωνία ακροβατούν στο κενό που έχει δημιουργηθεί από τις χαμένες ώρες ασύντακτων προσπαθειών και αποσπασματικών αποφάσεων. Δηλαδή μιας πολιτικής πρακτικής, ίσως αναγκαστικής εκ των θεσμών, ίσως ελληνικής εκ της παράδοσης, ίσως εθιμικής συνέχειας της πολιτικής των παλαιών ετών, ίσως λόγω της απουσίας συγκροτημένου σχεδίου.  Όλα αυτά που έως σήμερα οδήγησαν σε «μπαλώματα» των υποχρεώσεων έναντι των δανειστών και ταυτόχρονη διάλυση των λιγοστών δομών και υποδομών. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις σπρώχτηκαν στον γκρεμό. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες οδηγούνται σε βέβαιη εξαφάνιση, και η κοινωνία παραλύει. Όλα δείχνουν και ίσως πράγματι είναι αδιέξοδα.

 

Δεν πρέπει όμως να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά.  Καλούμαστε να γυρίσουμε τον τροχό, να φέρουμε την δημιουργική δυναμική, να ξεπεράσουμε τον όλεθρο χωρίς να αναζητούμε ευθύνες και υπευθύνους. Η έξοδος από την κρίση θα έλθει μέσα από την ενεργοποίηση της κοινωνίας, την ανασύνταξη της επιχειρηματικότητας. Χρειάζεται να δεχθούμε ότι τα πράγματα γυρίζουν αντί να διαπιστώνουμε ότι πάμε ολοένα και πιο πίσω. Επιλογή μας είναι να προχωρήσουμε. Να βρούμε τρόπους διεξόδου, να αναπτύξουμε τις συνεργασίες εκείνες που θα δημιουργήσαν ισχυρά μέτωπα που δε θα μπορούν να αμφισβητηθούν, δε θα μπορούν να υποκύψουν σε πιέσεις, δε θα μπορούν να καταρριφθούν εύκολα και γρήγορα εκ του συστήματος.

 

Η ανάγκη ανόρθωσης ενός διαφορετικού αναστήματος είναι εμφανής περισσότερο από ποτέ. Η υφιστάμενη πολιτική πραγματικότητα πρέπει να αλλάξει συμπεριφορές και πρακτικές διαφορετικά δε μπορούμε να συνεχίσουμε. Οι συνταγές της αποτυχίας ή της μειωμένης αποτελεσματικότητας είναι δοκιμασμένες. Γνωρίζουμε ότι δε μπορεί να συνεχιστούν. Η ανανέωση, εάν δεν γίνει από το υπάρχουν πολιτικό σύστημα θα επιδιωχθεί ασύντακτα από την κοινωνία. Το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο. Η μοναδική λύση για να αποφευχθούν τα χειρότερα είναι είτε να υπάρξουν νέες δημιουργικές δυνάμεις και προσπάθειες που θα κινηθούν στην λογική της ανάπτυξης. Το ότι δεν πάει άλλο είναι μια απλή διαπίστωση. Το επιδιωκόμενο όμως δεν είναι η σχολιαγραφική προσέγγιση. Είναι η ανάπτυξη νέων ιδεών, νέων πρωτοβουλιών, νέων πρακτικών που θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα, θα συνδράμουν στην δημιουργία νέων επιχειρήσεων, θα προκαλέσουν ζήτηση στην αγορά εργασίας.

 

Πρώτιστο μέλημα θα πρέπει να είναι η διατήρηση του ανθρώπινου επιστημονικού δυναμικού στη χώρα. Η διαρκής φυγή ανθρώπων αποτελεί διαφυγή υπεραξιών, διαφυγή μιας “μαγιάς” ουσιαστικής που έχει γνώσεις και όρεξη να δημιουργήσει. Η συνέχιση αυτή της απώλειας ανθρώπινων πόρων είναι η μεγαλύτερη πληγή που έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία και η οικονομία. Ακόμη και οι πιο ανίδεοι δε μπορεί να διασκεδάζουν με το φαινόμενο αυτό που οδηγεί σε ένδεια πνευματική οπότε και αφήνει περιθώρια να επικρατήσουν ακραίες δυνάμεις και λογικές που το μόνο που μπορούν να πράξουν είναι η διοίκηση ανερμάτιστου όχλου.

Το 2017 η ελληνική πολιτική σκηνή χρειάζεται ανασύνταξη και η κοινωνία συστράτευση κάτω από ένα όραμα που θα επιδιώκεται βήμα βήμα και θα φέρει τη χώρα σε καλύτερες ημέρες. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μείνουν στην Ελλάδα και η πολιτεία να τους δώσει τις ευκαιρίες που αναζητούν κάπου αλλού εκεί όπου προσφέρουν γραμμικές θέσεις εργασίας.
Εύχομαι όλα να γίνουν γρήγορα διότι δεν υπάρχει περιθώριο για χάσιμο και άλλου χρόνου.

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις

Του Χρήστου Κατσάκου

Προβλήματα με κοινό παρονομαστή, σοβαρά και σημαντικά, τα οποία κατά κύριο λόγο οφείλονται στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και δευτερευόντως στα Solvency και στην εποπτεύουσα αρχή.
Σε μια προσπάθεια αναλυτικότερης και ρεαλιστικής προσεγγίσεως του τοπίου της ασφαλιστικής αγοράς σήμερα, θα πρέπει να δούμε την αλήθεια, την ωμή πραγματικότητα, και να ενεργήσουμε με σύνεση, ήθος και ψυχραιμία.

Κράτος και κυβερνώντες: η γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων
Είναι αναμφισβήτητο ότι η πολιτική και η οικονομική κατάσταση της χώρας, σήμερα, είναι η κύρια αιτία των προβλημάτων, όχι μόνο στην ασφαλιστική αγορά.

Η σημερινή κατάσταση δεν προέκυψε όμως ξαφνικά. Ήταν αναμενόμενη και οφείλεται σε εσφαλμένους χειρισμούς και επιλογές των κυβερνώντων, τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κανείς, όμως, δεν πίστευε ότι οι εσφαλμένοι χειρισμοί του παρελθόντος θα είχαν τόσο τραγικές συνέπειες.

Δυστυχώς, οι με τη δική μας ψήφο κυβερνώντες από το 2010 μέχρι και σήμερα, λόγω ιδεολογίας, ιδεοληψίας, απειρίας, τυχοδιωκτισμού, προσωπικού και κομματικού οφέλους, κυρίως, και με σημαία τον λαϊκισμό, ο οποίος δεν οδηγεί πουθενά, δεν θέλουν να εφαρμόσουν τα αναγκαία και επιβεβλημένα, ακόμη και με την κοινή λογική, ώστε η χώρα να βγει επιτέλους από την κρίση αυτή.

Τα στοιχεία των τελευταίων ετών στην ασφαλιστική αγορά δείχνουν, αντί αναπτύξεως, μια συνεχή σημαντική πτώση των ασφαλίστρων σε όλους τους κλάδους, η οποία κατά κύριο λόγο οφείλεται σε ακυρώσεις ασφαλιστηρίων λόγω αδυναμίας της κοινωνίας, σε σημαντικές μειώσεις των ασφαλίστρων από πλευράς ασφαλιστικών εταιρειών, σε μία προσπάθεια διατηρήσεως παραγωγής, σε έλλειψη νέων εργασιών λόγω υφέσεως.

Το κράτος, το οποίο θα έπρεπε να είναι υποστηρικτής και αρωγός στην όποια επιχειρηματικότητα, ενεργεί με αντίθετο τρόπο και δημιουργεί συνθήκες αποτροπής από την επιχειρηματικότητα, την ιδιωτική πρωτοβουλία και γενικότερα τον ιδιωτικό τομέα, ενδυναμώνοντας τον δημόσιο τομέα.

Θα πρέπει, λοιπόν, οι όποιοι κυβερνώντες να ασχοληθούν επιτέλους σοβαρά με τα προβλήματα και τα μέχρι σήμερα κακώς κείμενα της χώρας, με κύριο στόχο την αποφυγή της χρεωκοπίας, ή έστω της ακόμη μεγαλύτερης πτωχοποιήσεως της κοινωνίας, και την ανάπτυξη.

Αλλαγή νοοτροπίας, περιορισμός στο ελάχιστο του Δημοσίου, σταθερή και λογική φορολόγηση, υποστήριξη με κάθε μέσο και τρόπο της επιχειρηματικότητας, της αναπτύξεως, των επενδύσεων, συνετή οικονομική διαχείριση των δημοσίων πόρων, ανάκτηση της αξιοπρέπειας όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό, θα πρέπει να είναι οι στόχοι, μέσω των οποίων θα βγούμε από την κρίση.

Και σε ό,τι αφορά τις ασφαλίσεις, το κράτος οφείλει, όχι μόνον διότι έχει συμφέρον, να προάγει τον θεσμό των ασφαλίσεων και να στηρίζει και να διευκολύνει το έργο ασφαλιστικών εταιρειών και διαμεσολαβούντων, οι οποίοι επιτελούν και κοινωνικό έργο.

Μήπως οι ασφαλιστικές κινούνται προς λάθος κατεύθυνση;
Οι ασφαλιστικές εταιρείες, εκτός της απώλειας ασφαλίστρων, έχουν  πληγεί από τις απώλειες από τα “κουρέματα”, τα οποία υπέστησαν, τις λάθος επιλογές επενδύσεων του παρελθόντος, σωστές ίσως για την εποχή που έγιναν, και τις απαιτήσεις των Solvency, στις οποίες πρέπει να προσαρμοσθούν.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και κυρίως να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις τόσο των Solvency όσο και της εποπτευούσης αρχής.

Είναι όμως ορθή αντιμετώπιση η αλόγιστη, κατά τη γνώμη μου, μείωση των ασφαλίστρων, όχι μόνο του κλάδου αυτοκινήτων, αλλά και όλων των λοιπών γενικών κλάδων;

Τι συνέβη ξαφνικά; Μειώθηκαν ή δεν υπάρχουν ζημίες; Ή μήπως τα ασφάλιστρα ήταν υπερτιμολογημένα; Μήπως αποδειχθούν καταστροφικές οι μειώσεις των ασφαλίστρων;

Να σημειωθεί ενδεικτικά εδώ, ότι κυκλοφορούν ασφαλιστήρια κατοικιών με ασφάλιστρο 0,20‰ για πυρκαγιά (flexa) και 1‰ για σεισμό, και ασφαλιστήρια ξενοδοχείων με 0,80‰ με σεισμό, και δεν αναφέρω τα εξευτελιστικά πλέον ασφάλιστρα του κλάδου αυτοκινήτων.

Είναι ορθή αντιμετώπιση η μέθοδος των direct πωλήσεωv ή οι προσφορές δώρων, προϊόντων και υπηρεσιών (άλλο ετούτο πάλι) τελείως ξένων με τα ασφαλιστικά;

Και αν είναι ορθή η μέθοδος των direct πωλήσεων, γιατί δεν εφαρμόζεται πλήρως και με θάρρος από μια ασφαλιστική εταιρεία, αλλά λειτουργεί παράλληλα με δίκτυο διαμεσολαβούντων;

Μήπως επειδή ο διαμεσολαβών, ο επαγγελματίας διαμεσολαβών, τελικά είναι αναντικατάστατος ή, έστω, αναγκαίο κακό;   

Είναι ορθή η αντιμετώπιση της καταστάσεως μέσω κανονισμών πωλήσεων, οι οποίοι πριμοδοτούν νέα παραγωγή, η οποία δεν υπάρχει; Εκτός και εάν νέα παραγωγή εννοούμε αυτές τις παραγωγές οι οποίες περιφέρονται από ασφαλιστική εταιρεία σε ασφαλιστική εταιρεία κάθε χρόνο, με κερδισμένους κάποιους διαμεσολαβούντες.

Δεν ωφελεί σε τίποτα η μετακίνηση παραγωγών. Η πίττα της αγοράς δεν αυξάνεται αλλά μειώνεται και έχει μία κατανομή. Ας διατηρηθεί αυτή η ισχύουσα κατανομή μέχρις ότου έλθει (αν έλθει και όποτε έλθει) η περιβόητη ανάπτυξη και τότε βλέπουμε.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες, εάν θέλουν να διατηρηθούν στην αγορά, θα πρέπει, εάν μπορούν, να προσαρμοσθούν (υποταχθούν) στις παράλογες, σε πλείστες των περιπτώσεων, απαιτήσεις των Solvency και της εποπτευούσης αρχής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Μήπως οι απαιτήσεις των Solvency θα έπρεπε να διαχωρισθούν σε αυτές οι οποίες αφορούν ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες ασκούν και κλάδο ζωής και επενδύσεων και σε ασφαλιστικές εταιρείες αμιγώς γενικών κλάδων;

Μήπως οι ασφαλιστικές εταιρείες στο σύνολό τους ή έστω αυτές των γενικών κλάδων και ειδικότερα οι ελληνικές, οι οποίες θίγονται περισσότερο, θα έπρεπε αιτιολογημένα να αντιδράσουν σε απαιτήσεις οι οποίες θα οδηγήσουν κάποια στιγμή σε διακοπή εργασιών;

Οι ασφαλιστικές εταιρείες θα πρέπει να εστιάσουν στη συντήρηση της παραγωγής, στην περιστολή δαπανών, μείωση κοστολογίων, στη συνετή διαχείριση.

Διατίθενται κάθε χρόνο –και διαφημίζεται αυτό– αρκετές χιλιάδες ευρώ για νέες ηλεκτρονικές εφαρμογές ή για βελτίωση υφισταμένων, χωρίς αυτές να έχουν κάποια ουσιαστική χρησιμότητα.

Τι προσφέρει η τιμολόγηση μέσω κινητού τηλεφώνου; Μπορεί ο διαμεσολαβών, τον οποίο υποτίθεται ότι εξυπηρετεί η εφαρμογή αυτή, να κάνει μία πράξη ασφαλίσεως ή να τιμολογήσει έναν κίνδυνο (αυτοκίνητο) στον δρόμο ή στο καφενείο; Και πού είναι, σε αυτή την περίπτωση, το έντυπο αναγκών; Πού είναι η διαχείριση και ο επαγγελματισμός;

Θα πρέπει να εμπεδώσουν το αξίωμα ότι «η ασφάλιση δεν αγοράζεται αλλά πωλείται» και για την πώληση, το μόνο κατάλληλο πρόσωπο είναι ο επαγγελματίας διαμεσολαβητής, στον οποίο πρέπει να είναι αρωγοί.

Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι το bancassurance δεν θίγει μόνο τα συμφέροντα των διαμεσολαβούντων αλλά και τα δικά τους, διότι δεν καρπούνται όλες οι ασφαλιστικές εταιρείες από τις πωλήσεις μέσω bancassurance και θα πρέπει ίσως να αντιδράσουν με δυναμικό τρόπο.

Οι διαμεσολαβούντες αντιμέτωποι με πλήθος προβλημάτων
Οι διαμεσολαβούντες έχουν να αντιμετωπίσουν τη μείωση του εισοδήματος, λόγω μειώσεως της παραγωγής των, και την αύξηση του κόστους, τόσο σε χρήμα όσο και σε εργατοώρες, εκ της εφαρμογής του συστήματος agent print και των γενικότερων απαιτήσεων της εποπτευούσης αρχής.

Η μείωση της παραγωγής και κατά συνέπεια του εισοδήματος οφείλεται στη μείωση των ασφαλίστρων, στην απώλεια παραγωγής λόγω αδυναμίας της κοινωνίας, στην έλλειψη νέας παραγωγής λόγω υφέσεως και οικονομικών συνθηκών της αγοράς.

Επιπλέον, όμως, η μείωση του εισοδήματος οφείλεται και στον θεσμό του bancassurance και στις direct πωλήσεις.

Ως να μην αρκούσαν, όμως, τα ανωτέρω, έρχεται και η χαριστική βολή με τις μορφές φορολογίας και ασφαλιστικών εισφορών, με αποτέλεσμα τα ήδη μειωμένα καθαρά εισοδήματα να μειώνονται ακόμη περισσότερο.

Εδώ πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν και η φορολογική ενημερότης, η οποία απαιτείται πλέον από την εποπτεύουσα αρχή, για την ανανέωση της αδείας ασκήσεως επαγγέλματος.

Οι διαμεσολαβούντες, οι οποίοι ακόμη και σήμερα πιστεύουν ότι το bancassurance και οι direct πωλήσεις από τις ασφαλιστικές εταιρείες είναι το σημαντικότερο πρόβλημά τους, θα πρέπει να εμπεδώσουν ότι το κύριο πρόβλημα είναι η φορολόγηση, οι φορολογικές εισφορές, η κατάσταση της χώρας και οι εκάστοτε απαιτήσεις της εποπτευούσης αρχής.

Σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις της εποπτευούσης αρχής και ειδικά τις επαναπιστοποιήσεις και τη φορολογική ενημερότητα, μήπως αυτές, αναπόφευκτα, θα οδηγήσουν χιλιάδες διαμεσολαβούντες στην ανεργία και την παραγωγή αυτών στο bancassurance ή σε μεγάλα σχήματα διαμεσολαβήσεως;

Βancassurance και direct πωλήσεις - μήπως οι διαμεσολαβούντες πρέπει να αντιδράσουν πιο δυναμικά;
Σε ό,τι αφορά το bancassurance, μεταφέρω αυτολεξεί την απάντηση υψηλόβαθμου στελέχους ασφαλιστικής εταιρείας, η οποία δραστηριοποιείται στο bancassurance, σε σχετική ερώτηση: «Θα υπάρχει, είτε το θέλετε είτε δεν το θέλετε».

Ειλικρινέστατη και ορθή απάντηση. Ακούγεται σκληρή, αλλά είναι η πραγματικότητα και δεν μπορεί κανείς να αποτρέψει τη λειτουργία του θεσμού του bancassurance.

To θέμα, όμως, δεν είναι αν θα υπάρχει ή όχι, αλλά πώς θα δραστηριοποιείται το bancassurance.
Η ασφαλιστική πράξη για κάθε ασφαλιζόμενο κίνδυνο απαιτεί διαχείριση. Στη διαχείριση συμπεριλαμβάνεται και η εξυπηρέτηση των κινδύνων και των ασφαλιζομένων. Η εμπειρία μου λέει ότι το bancassurance δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί ούτε στην πραγματικότητα ούτε στα σχετικώς οριζόμενα από την εποπτεύουσα αρχή σε μια πράξη ασφαλίσεως κυρίως γενικών κλάδων, λόγω υψηλών κοστολογίων.

Το μοναδικό πεδίο στο οποίο, ίσως, θα μπορούσε ο θεσμός του bancassurance να προσφέρει καλές υπηρεσίες, είναι τα επενδυτικά/συνταξιοδοτικά προγράμματα και μόνον αυτά, διότι έχει άριστη πληροφόρηση της οικονομικής καταστάσεως των πελατών του πιστωτικού ιδρύματος και είναι τα προγράμματα, τα οποία έχουν τη μηδενική έως ελάχιστη διαχείριση.

Έχω ακούσει, κατά καιρούς, από πρόσωπα τα οποία υποστηρίζουν τον θεσμό του bancassurance, ότι ο θεσμός αυτός διαπρέπει ως κανάλι διανομής ασφαλιστικών προϊόντων (προγραμμάτων) σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Μήπως αυτό λέγεται με σκοπό να υποταχθούν οι διαμεσολαβούντες στη μοίρα τους;
Μήπως πράγματι διαπρέπει ως κανάλι διανομής, αλλά αφορά επενδυτικά/συνταξιοδοτικά προγράμματα μόνον και όχι ασφαλίσεις γενικών κλάδων;

Δεν γνωρίζω τις πρακτικές διαθέσεως ασφαλιστικών προγραμμάτων, τις οποίες εφαρμόζουν πιστωτικά ιδρύματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Θα ήταν ενδιαφέρον όμως, για παράδειγμα, να δούμε αν η Banca di Roma διαθέτει την Agenzia di Assicurazioni di Banca di Roma (κάτι ανάλογο της εφευρέσεως ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων).

Δεν γνωρίζω επίσης στοιχεία, αλλά δεν νομίζω ότι, σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα, ένα πιστωτικό ίδρυμα υποχρεώνει “ευγενικά”, απευθείας είτε μέσω διαμεσολαβητικού προσώπου συμφερόντων του, τον οποιοδήποτε δανειολήπτη να ασφαλίσει το υπέγγυο περιουσιακό του στοιχείο σε ασφαλιστική εταιρεία, την οποία του επιβάλλει το πιστωτικό ίδρυμα.

Φυσικά, το πιστωτικό ίδρυμα έχει ορθώς κάθε δικαίωμα, να επιβάλλει τις αναγκαίες ασφαλιστικές καλύψεις με τις οποίες θα πρέπει να καλυφθεί ο ασφαλιστικός κίνδυνος, ώστε σε περίπτωση επελεύσεως καταστροφικού κινδύνου (πυρκαγιά, σεισμός) να είναι διασφαλισμένη η δανειοδότηση.

Πώς, όμως, μπορεί να αντιδράσει ο διαμεσολαβητής στην ψυχολογική βία την οποία ασκεί το ελληνικό πιστωτικό ίδρυμα, ή στην ταλαιπωρία στην οποία αυτό υποβάλλει τον δανειολήπτη σε περίπτωση κατά την οποία αυτός θέλει να εφαρμόσει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής;

Καταγγέλλοντας ίσως γεγονότα με στοιχεία στην εποπτεύουσα αρχή.

Ποιος δανειολήπτης όμως, ο οποίος εξαρτάται από πιστωτικό ίδρυμα, θα καταθέσει στοιχεία;
Και ποιος διαμεσολαβητής, ο οποίος συνεργάζεται και με την ασφαλιστική εταιρεία που εμπλέκεται, θα δώσει στοιχεία στην εποπτεύουσα αρχή, όταν του έχουν πει «όχι στη ΔΕΙΑ, έλα να τα βρούμε».

Και έστω υπάρχουν αντιδράσεις και καταγγελίες, τι αποτέλεσμα είχαν και έχουν αυτές; Την επίπληξη;

Μήπως οι αντιδράσεις θα έπρεπε και θα πρέπει να αφορούν πιο δραστικές ενέργειες από αυτές των απλών παραστάσεων σε φορείς;

Μια καλή ίσως μορφή αντιδράσεως θα ήταν ο διαμεσολαβητής να αποκλείσει, να διακόψει τη συνεργασία του με ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες υπεραμύνονται και εξαρτώνται σημαντικά    παραγωγικά από τον θεσμό του bancassurance.

Μήπως η εποπτεύουσα αρχή θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να ασχοληθεί σοβαρά και με τη δεοντολογία;
Σε ό,τι αφορά τις direct πωλήσεις ασφαλίσεων, είτε από ασφαλιστικές εταιρείες είτε από συνεργαζόμενους με ασφαλιστικές εταιρείες διαμεσολαβούντες, δεν θα κουραστώ όσο ζω να επαναλαμβάνω ότι η ασφάλιση δεν αγοράζεται, αλλά πωλείται, και ότι η κάθε ασφαλιστική πράξη (είτε αφορά ένα αυτοκίνητο, είτε έναν αστικό, είτε έναν εμπορικό, είτε έναν βιομηχανικό κίνδυνο, ή τη ζωή ενός προσώπου) απαιτεί ανάλογη και ξεχωριστή διαχείριση, ακόμη και όταν γνώμονας του ασφαλιζομένου είναι η οικονομικότερη λύση και όχι η ορθή ασφαλιστική κάλυψη, στην οποία όμως πρέπει να τον ωθήσει ο επαγγελματίας διαμεσολαβών μέσω της διαχειρίσεως.

Διαχείριση, θεωρητικά και πρακτικά, σημαίνει συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με τον ασφαλιστικό κίνδυνο, με τον συμβαλλόμενο, με τον πιθανό ηθικό κίνδυνο, και όχι μονολεκτικές απαντήσεις (ναι - όχι) σε τετραγωνάκια ηλεκτρονικής εφαρμογής.

Υπάρχει στις ηλεκτρονικές εφαρμογές των direct πωλήσεων το έντυπο αναγκών, τη χρήση του οποίου επιβάλει η εποπτεύουσα αρχή στους διαμεσολαβούντες;

Και στην περίπτωση των direct πωλήσεων από ασφαλιστικές εταιρείες, η αντίδραση των διαμεσολαβούντων θα έπρεπε να είναι ο αποκλεισμός και η διακοπή συνεργασίας με τις ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες λειτουργούν και με τον θεσμό αυτό. Αντιθέτως όμως, δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί διαμεσολαβούντες οι οποίοι καταδέχονται να εργάζονται με εξευτελιστικές προμήθειες, χρησιμοποιώντας το τιμολόγιο των direct πωλήσεων, γεγονός που προξενεί αλγεινή εντύπωση.

Δεν έχω πεισθεί ότι μια ασφαλιστική εταιρεία που εφαρμόζει direct πωλήσεις έχει περισσότερο κέρδος ή λιγότερο κόστος, λόγω μη καταβολής προμηθείας.
Οι δαπάνες διαφημίσεως των direct πωλήσεων, το αυξημένο λειτουργικό κόστος εξυπηρετήσεως, η εξευτελιστική προμήθεια που χορηγείται στο δίκτυο, το οποίο θα χρησιμοποιήσει το τιμολόγιο των direct πωλήσεων, δεν υπολογίζονται;

Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα και όχι μόνον εκ των ανωτέρω, σήμερα. Είναι σκληρή και θα γίνει ακόμα πιο σκληρή, επειδή οι ακυρώσεις ασφαλιστηρίων θα ενταθούν λόγω αδυναμίας πληρωμής ασφαλίστρων, οι παραγωγές θα συνεχίσουν την πτωτική πορεία και φυσικά δεν μπορεί να γίνει λόγος για νέες εργασίες.

Τα κέρδη των ασφαλιστικών εταιρειών (εάν ακόμη υπάρχουν) θα συρρικνωθούν, το εισόδημα των διαμεσολαβούντων θα μειωθεί σημαντικά, ενώ οι υποχρεώσεις όλων θα αυξηθούν επίσης σημαντικά.

Ο κοινός παρονομαστής των προβλημάτων είναι το κράτος. Αυτό το τέρας και οι κυβερνώντες.
Το bancassurance και οι direct πωλήσεις μπορούν να αντιμετωπισθούν με πολλά μέσα.
Το κράτος, αυτό το τέρας, πώς θα αντιμετωπισθεί;

Ομοίως, πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί η εποπτεύουσα αρχή;
Μια εποπτεύουσα αρχή στελεχωμένη από νομικούς και οικονομικούς, η οποία θέλει να έχει λόγο ακόμη και στον τρόπο εργασίας ασφαλιστικών εταιρειών και διαμεσολαβούντων, τους οποίους κυρίως πλήττει με διατάξεις φορολογικής ενημερότητος και αύριο ίσως –γιατί όχι– και με διάταξη/απαίτηση περί ασφαλιστικής ενημερότητος.

Καλή και επιβεβλημένη η εποπτεία, αλλά πλέον των νομικών και οικονομικών θεμάτων, υπάρχουν και οι πρακτικές της αγοράς, τις οποίες γνωρίζουν άριστα στελέχη της αγοράς. Οι πρακτικές πρέπει να συνυπολογίζονται, να λαμβάνονται υπ’ όψιν και αναλόγως να εκδίδονται νόμοι, διατάξεις και οδηγίες, με γνώμονα όχι μόνο τη διασφάλιση των συμφερόντων των ασφαλιζομένων, αλλά και την απλούστευση και διευκόλυνση του έργου των εμπλεκομένων.

Πώς είναι δυνατόν να εποπτεύουν έναν θεσμό, μία αγορά, πρόσωπα άσχετα και ξένα με αυτό καθ’ αυτό το αντικείμενο;

Αβέβαιο και απρόβλεπτο το μέλλον –και όχι μόνο για τον ασφαλιστικό κλάδο
Μέχρι τώρα, ασφαλιστικές εταιρείες, διαμεσολαβούντες, αντιμετωπίσαμε προβλήματα (πτώση παραγωγής, φορολόγηση, extra φορολόγηση, τέλη επιτηδεύματος, μείωση εισοδήματος) και καταφέραμε να μείνουμε όρθιοι.

Τα προβλήματα όμως, δυστυχώς, θα επιδεινωθούν και το 2017 θα είναι καθοριστικό για όλους τους εμπλεκομένους.

Πόσοι και ποιοι, ασφαλιστικές εταιρείες και διαμεσολαβούντες, θα είναι όρθιοι και αξιοπρεπείς στο τέλος του 2017;

Το μέλλον είναι αβέβαιο και δυστυχώς απρόβλεπτο, όχι μόνο για τον ασφαλιστικό κλάδο, όχι μόνο για την ελληνική οικονομία, αλλά και για την παγκόσμια πολιτική και οικονομική κατάσταση.

Μαθητευόμενοι μάγοι και μάλιστα αριστερής ιδεολογίας, στην Ελλάδα, προσπαθούν να μας σώσουν. Τραμπ στην Αμερική, Ερντογάν στην Τουρκία, αύριο ίσως Γκρίλο ή Λέγκα στην Ιταλία, Λεπέν στη Γαλλία, Σόιμπλε στη Γερμανία.

Τι μπορούμε να περιμένουμε; Και πώς θα είναι ο κόσμος μας το 2020; 

Δημοσιεύτηκε σε Διάφορα άρθρα

Ερμηνευτικά και υπεύθυνα, όπως πάντοτε πράττουμε, και αφού δημοσιεύσαμε την επίσημη ανακοίνωση της Κανελλόπουλος-Αδαμαντιάδης, που αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα την AIG, επιθυμούμε να εκπέμψουμε μήνυμα προς την αγορά με θετικό πρόσημο.

Από την όλη προσεκτική και σοβαρή ανακοίνωση, και απευθυνόμενοι στην αγορά και όχι μόνον στους συνεργάτες της Εταιρείας, αξίζει να τονίσουμε:

Οι εξελίξεις στην AIG Hellas AE εισφέρουν γενικότερα στην ελληνική ασφαλιστική αγορά. Εισφέρουν και αναγνωρίζουν την αξία της παράδοσης που οι συγκεκριμένες οικογένειες υπηρετούν και τείνουν να συνεχίσουν να υπηρετούν τον Θεσμό της Ασφάλισης προς τα 100 και πέραν αυτών –ευχόμεθα– χρόνια.

Ενδυναμώνουν αποτελεσματικά την ελληνική αντίληψη των πραγμάτων στο management της Εταιρείας και προδικάζουν αυτόνομη πλέον δραστηριοποίηση στους κλάδους εκείνους και στα προϊόντα εκείνα τα οποία σήμερα η ελληνική ασφαλιστική αγορά έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη. Αυτό, φυσικά, θα… λύσει τα χέρια στους ήδη συνεργάτες της Εταιρείας, αλλά και θα αποτελέσει σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Εν κατακλείδι, και πάντοτε με το ρίσκο της “προσωπικής” μας εκτίμησης, οι εξελίξεις στην AIG Hellas AE “ομιλούν” για μια νέα πρωταγωνιστική παρουσία στην ελληνική ασφαλιστική αγορά.

 

Δημοσιεύτηκε σε Εταιρείες

Της Αγγελικής Μουρατίδου, MBA, Dip. Mkg, Μαθηματικός/Αναλογιστής

Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για τις αλλαγές που επιφέρει στις συντάξεις ο νέος ασφαλιστικός νόμος. Πόσο και σε τι βαθμό οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν την ασφαλιστική αγορά;

Τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν στις μέρες μας σημαντικές προκλήσεις, εξαιτίας της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, της υπογεννητικότητας, του περιβάλλοντος χαμηλών αποδόσεων στις επενδύσεις καθώς και των ασθενικών ρυθμών ανάπτυξης. Στην Ελλάδα της κρίσης και της αυξανόμενης ανεργίας η εικόνα επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο.

Τρεις κρίσιμοι παράγοντες

Δημογραφικό
Στη χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρούνται αρνητικές δημογραφικές εξελίξεις, οι οποίες συσχετίζονται, αφενός, με τη μακροβιότητα και, αφετέρου, με την υπογεννητικότητα. Οι εξελίξεις αυτές αλλάζουν δραματικά την ηλικιακή διαστρωμάτωση του πληθυσμού. Ήδη, το 2015, το 24% του συνολικού πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, ποσοστό που εκτιμάται ότι θα ανέλθει στο 42% το 2060, τη στιγμή που η εκτίμηση, αντίστοιχα, για τον ευρωπαϊκό μ.ο. το 2060 είναι 28%.

mouratidou-graph1

Από την άλλη, η αύξηση των συνταξιούχων είναι ραγδαία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αριθμός των συνταξιούχων μέσα σε 30 χρόνια υπερδιπλασιάστηκε. Συγκεκριμένα από 1,1 εκατ. που ήταν το 1980, ανήλθε σε 2,3 εκατ. το 2009 και 2,65 εκατ. το 2015, δηλ. 24,5% του πληθυσμού, ενώ, παράλληλα, στις 31/12/2015 εκκρεμούσαν περίπου 144.000 αιτήσεις κύριων συντάξεων.

Απασχόληση
Δεν είναι, όμως, μόνο το γεγονός της αύξησης των ατόμων τρίτης ηλικίας/συνταξιούχων που επιβαρύνει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και η ταυτόχρονη, σημαντική μείωση του αριθμού εργαζομένων οι οποίοι εισφέρουν στο σύστημα.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα μειώθηκαν από 4 εκατ. το 2000, σε 3,6 εκατ. το 2015, δηλαδή 33% του πληθυσμού. Από το 2000 ως την εκδήλωση της κρίσης, το 2008, η απασχόληση στη χώρα αυξανόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 1,8%, ενώ από το 2009 και έπειτα η τάση αντιστρέφεται, με την απασχόληση να μειώνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό 4,1%. Είναι εμφανές ότι η σημερινή συγκυρία της οικονομικής ύφεσης, της αύξησης της ανεργίας, της ανασφάλιστης  εργασίας και της μερικής απασχόλησης, η οποία αποτελεί πλέον το 9,5% του συνόλου, δυσχεραίνουν  καθοριστικά το πρόβλημα.

mouratidou-graph2


Δείκτης εξάρτησης εργαζομένων - συνταξιούχων
Το συνδυαστικό αποτέλεσμα των παραγόντων αυτών, δηλαδή οι αρνητικές εξελίξεις στο δημογραφικό από τη μια και η μείωση της απασχόλησης από την άλλη, είναι η κατάρρευση της σχέσης εργαζομένων/συνταξιούχων από 4/1 το 1970 σε 1,3/1 το 2015 (Το 1950 ο Δείκτης εξάρτησης ήταν 7/1).

Έτσι, ενώ το 1970 τέσσερις εργαζόμενοι συνεισέφεραν στη χρηματοδότηση ενός συνταξιούχου για πέντε χρόνια, το 2015 συνεισφέρουν μόλις 1,3 εργαζόμενοι για έναν συνταξιούχο για 18 χρόνια.

mouratidou-pin1

Είναι αξιοσημείωτο ότι ένα αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, για να είναι βιώσιμο, απαιτεί σχέση εργαζομένων/συνταξιούχων 4/1, δηλ. στην πραγματικότητα η τελευταία χρονιά που το σύστημα στην Ελλάδα ήταν βιώσιμο, χωρίς να συνυπολογιστούν άλλες παθογένειες του συστήματος, ήταν το 1970.

Η συνταξιοδοτική δαπάνη στην Ελλάδα

Το πόσο ραγδαία επιδεινώνονται οι παράγοντες που επηρεάζουν το ασφαλιστικό καταδεικνύεται εμφανώς στην εξέλιξη της ετήσιας συνταξιοδοτικής δαπάνης στην Ελλάδα, όπου παρά τις μειώσεις που έγιναν (περικοπές 13ης}-14ης σύνταξης, κ.λπ.), το κόστος σχεδόν εκτροχιάστηκε το 2015, ξεπερνώντας τη μνημονιακή δέσμευση για maximum 16% του ΑΕΠ.

mouratidou-graph3

mouratidou-graph3

Το κόστος της ετήσιας συνταξιοδοτικής δαπάνης ανέρχεται σήμερα σε €30 δις, εκ των οποίων €25 δις περίπου αφορούν την κύρια ασφάλιση. Για την κάλυψη του κόστους της κύριας ασφάλισης μόλις €9,2 δις προέρχονται από εισφορές, παρότι έχουμε ήδη υψηλά ποσοστά εισφορών για τη μισθωτή εργασία σε σχέση με την Ε.Ε. Από την άλλη, οι πρόσοδοι των Ταμείων μόνο κατά πολύ μικρό μερίδιο συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση των ελλειμμάτων των φορέων, μια και η συνολική περιουσία τους μετά το PSI ανέρχεται σε €17,5 δις, δηλ. ακόμη και με ρευστοποίηση της περιουσίας τους δεν θα μπορούσαν να καλύψουν το ετήσιο κόστος της κύριας σύνταξης.

Έτσι, το ετήσιο έλλειμμα που δημιουργείται για τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης ανέρχεται πλέον σε €16 δις περίπου. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα τελευταία 15 χρόνια ο κρατικός προϋπολογισμός έχει χρηματοδοτήσει με περίπου €160 δις τα συνταξιοδοτικά ταμεία, όσο περίπου το μισό δημόσιο χρέος, με τον ΟΓΑ να έχει απορροφήσει σχεδόν το 44% της χρηματοδότησης.

Από τα παραπάνω γίνεται εμφανές ότι η ανάγκη για ασφαλιστική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα ήταν και είναι κάτι περισσότερο από επιτακτική. είναι επιβεβλημένη. Μια μεταρρύθμιση, βέβαια, για να είναι αποτελεσματική, αλλά και ταυτόχρονα δίκαιη απέναντι στις επερχόμενες γενιές, θα πρέπει να εξασφαλίζει μια ισορροπία ανάμεσα στο κόστος που επωμίζονται οι παραγωγικές τάξεις της κοινωνίας και στη διαχρονική εξασφάλιση των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος.

Τι αλλάζει μετά το νέο ασφαλιστικό;

Η πρόσφατη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού («νόμος Κατρούγκαλου») υπόσχεται τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος και την αποκατάσταση της ισότητας νέων και παλαιών ασφαλισμένων. Τι αλλαγές επιφέρει στην πράξη ο νέος νόμος;  

Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας, προκύπτει ότι οι δείκτες αναπλήρωσης εισοδήματος παραμένουν ιδιαίτερα γενναιόδωροι σε σχέση με την Ε.Ε. σε χαμηλά εισοδήματα, ενώ μειώνονται δραματικά για μισθούς από 2.000 μικτά και άνω. Για παράδειγμα, για μικτό μισθό 2.000 και 35 χρόνια εργασίας η συνολική μικτή σύνταξη ανέρχεται σε 1.370, δηλ. ποσοστό αναπλήρωσης 69%. Ενώ, το μέγιστο ποσό συνολικής μικτής καταβαλλόμενης σύνταξης δεν μπορεί να ξεπερνά τις 2.000.

mouratidou-pin3

Το σύστημα ασφάλισης «3 πυλώνων»

Είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς άλλες χώρες της Ε.Ε., παρότι οι παράγοντες που επηρεάζουν το συνταξιοδοτικό δεν ήταν τόσο δυσμενείς όσο στην Ελλάδα, έχουν προχωρήσει ήδη σε επανασχεδιασμό του ασφαλιστικού τους συστήματος, ώστε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικότερα τις επερχόμενες κοινωνικές και εργασιακές αλλαγές.

Από το 1980 έως σήμερα οι διάφορες λύσεις που έχουν εφαρμοστεί με επιμέρους διαφοροποιήσεις έχουν τρεις βασικούς άξονες (πυλώνες). Οι βασικοί άξονες που λειτουργούν κάτω από ένα αυστηρό θεσμικό πλαίσιο και έχει στηριχθεί το σύστημα είναι:

  • κρατική σύνταξη, η οποία έχει ένα δίχτυ προστασίας για όλους με εγγύηση του Δημοσίου.
  • επαγγελματική σύνταξη, η οποία αποτελεί ένα σύστημα καθορισμένης εισφοράς με ατομικούς λογαριασμούς.
  • ιδιωτική σύνταξη μέσω ατομικών ή ομαδικών ασφαλιστικών προγραμμάτων, με χρήση φορολογικών κινήτρων που ενθαρρύνουν τη συνταξιοδοτική αποταμίευση σε προαιρετική βάση.

Σε χώρες όπως η Σουηδία, η Ολλανδία, η Μεγ. Βρετανία, για παράδειγμα, η ασφαλιστική μεταρρύθμιση βασίστηκε στη σταδιακή μεταφορά στον 2ο & 3ο πυλώνα, οι οποίοι εξασφαλίζουν ανταποδοτικότητα, δηλ. σύνταξη ευθέως ανάλογη με τις καταβαλλόμενες εισφορές. Η εμπειρία τέτοιων λύσεων θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, με τις αναγκαίες, βέβαια, προσαρμογές, και στα ελληνικά δεδομένα.

Συμπεράσματα

Οι παράγοντες που επηρεάζουν τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, οι οποίοι έχουν να κάνουν κυρίως με τις δημογραφικές εξελίξεις, επιδεινώνονται ραγδαία σε όλη την Ευρώπη. Ήδη, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει σε συνολικό επανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής του ασφαλιστικού τους συστήματος, έτσι ώστε να περιλαμβάνει και άλλες πηγές κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα και φορολογικών κινήτρων προς την ιδιωτική ασφάλιση, που συμβάλλουν στη μεγιστοποίηση της ανταποδοτικότητας εισφορών/παροχών.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα είναι εντονότερα, δεδομένου ότι, πέραν του δημογραφικού, είναι μια χώρα με πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας και ανασφάλιστης  εργασίας. Γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος προϋποθέτει ανάκαμψη της οικονομίας, αύξηση της απασχόλησης και καταβολή εισφορών βάσει αντικειμενικά προσδιοριζόμενου εισοδήματος και για μη μισθωτούς, ώστε να μπορούν να εξισορροπηθούν σε ένα βαθμό οι δυσμενείς και αναπόφευκτες συνέπειες του δημογραφικού.

Ο νέος νόμος, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα αμείλικτα προβλήματα του ασφαλιστικού και των ελλειμμάτων των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης, κινείται στο πλαίσιο της προστασίας των χαμηλότερων εισοδημάτων και της σημαντικής μείωσης του ποσοστού αναπλήρωσης για μισθούς άνω των 2.000. Κατά συνέπεια, όσοι ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν ένα σημαντικό βαθμό αναπλήρωσης του εισοδήματός τους μετά τη συνταξιοδότηση, καθώς και ιδιώτες ή επιχειρήσεις που ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους, θα πρέπει, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, να στραφούν σε άλλους τρόπους συμπλήρωσης της κρατικής σύνταξης, μέσω κυρίως ατομικών ή ομαδικών ασφαλίσεων.

Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις από την πλευρά τους, κάτω από το αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο του Solvency II, θα πρέπει να ανταποκριθούν στις νέες προκλήσεις προσφέροντας ευέλικτες και αποδοτικές συνταξιοδοτικές λύσεις, που να απαντούν στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες αναπλήρωσης του συνταξιοδοτικού εισοδήματος. Έμφαση θα πρέπει να δοθεί στον σχεδιασμό σύγχρονων εργαλείων συνταξιοδοτικής αποταμίευσης που θα σέβονται τις ιδιαιτερότητες της μακροχρόνιας δέσμευσης του πελάτη, παρέχοντας δυνατότητες μεταβαλλόμενων τοποθετήσεων και επενδυτικών επιλογών, υποστηρίζοντας διαρκώς τον ασφαλισμένο στον συνταξιοδοτικό σχεδιασμό του. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η συγκεκριμένη κατηγορία προϊόντων μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική ευκαιρία ανάπτυξης εργασιών για την ελληνική ασφαλιστική αγορά.


Δημοσιεύτηκε σε Διάφορα άρθρα

Η είδηση συνίσταται στο ότι η Διευθύντρια της ΔΕΙΑ σιγά σιγά αρχίζει να βγαίνει από το… καβούκι της!

Μπορεί να αρνείται να παρίσταται σε εκδηλώσεις του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης αλλά και της Ένωσης Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Ελλάδος…

Μπορεί να αρνείται την παρουσία της σε εκδηλώσεις του Ελληνικού Ινστιτούτου Ασφαλιστικών Σπουδών και των Επαγγελματικών Επιμελητηρίων της χώρας…

Μπορεί και υπεκφεύγει των ευθυνών της για τη λειτουργία των εταιρειών Ελεύθερης Παροχής Υπηρεσιών…

Μπορεί να αποποιείται τις ευθύνες της για την κατάσταση του Επικουρικού Κεφαλαίου…

Μπορεί να νίπτει τας χείρας της για την υπόθεση της International Life…

Μπορεί και απέχει στην πρωτοφανή διαμάχη που επί των ημερών της έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους, για τον αθέμιτο τραπεζικό παρεμβατισμό στις ασφάλειες…

Μπορεί να κρύβει, κρυπτόμενη, τα οικονομικά και παραγωγικά στοιχεία που αφορούν τη λειτουργία των ασφαλιστικών εταιρειών….

Αλλά παρίσταται και εκδηλώνεται σε αποχώρηση εγκρίτου στελέχους πολυεθνικής ασφαλιστικής από την ενεργό δράση!

Παρίσταται και εκδηλώνεται, κατ’ ιδίαν πάντοτε και ευφυώς, επιπλήττουσα στελέχη της αγοράς ότι… απαξιώνουν το έργο της!

Οποία ειρωνεία!

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο, κι αυτή κρυφό καμάρι!

Δημήτρης Ρουχωτάς

 

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις
Thursday, 10 November 2016 11:03

11-11-2016

Βιώνουμε περίεργες καταστάσεις…

Οι φορολογικές ρυθμίσεις και οι ασφαλιστικές εισφορές θανατώνουν τον… εμποράκο που λέγεται ασφαλιστής.

Οι ασφαλιστές έχουν βγει στον δρόμο και διαδηλώνουν ενάντια στον αθέμιτο ανταγωνισμό των Τραπεζών.

Η αγορά αμήχανα προβληματίζεται για τη δραστηριοποίηση των εταιρειών Ελεύθερης Παροχής Υπηρεσιών.

Οι φυσικές καταστροφές προβληματίζουν την παγκόσμια ασφαλιστική βιομηχανία, η οποία κλονίζεται από τις οικονομικές συνέπειες που οι καταστροφές αυτές επιφέρουν.

Οι κίνδυνοι του κυβερνοχώρου αποτελούν το νέο επίπεδο στόχευσης και προετοιμασίας των ασφαλιστικών εταιρειών, που επείγονται για την αντιμετώπισή τους.

Ο αφελληνισμός της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς οριστικοποιείται και παραμένουν στα αζήτητα άλλοτε ηγετικές παρουσίες-σχήματα.

Οι κοινοτικές θεσμικές πρωτοβουλίες πιέζουν ασφυκτικά τη λειτουργική δραστηριότητα των επιχειρήσεων και γεννάνε αντιδράσεις πρωτοφανούς αμφισβήτησης αλλά και απειθαρχία στο κατεστημένο περιβάλλον.

Οι επενδύσεις για τις ασφαλιστικές εταιρείες στερούνται οριζόντων και προοπτικής.

Ο πληθυσμός γερνάει ραγδαία.

Τα κοινωνικά κράτη – συστήματα καταρρέουν βαρύγδουπα.

Κι εμείς;

Γιορτάζουμε!

Γιορτάζουμε και καλλιεργούμε… εκπλήξεις και προσμονές…

Στην υγειά μας!

Δημήτρης Ρουχωτάς

 

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις

Παραστάσεις διαμαρτυρίας της ΕΑΔΕ στις τράπεζες

Η ΕΑΔΕ, σε μια ακόμα αξιόλογη προσπάθειά της να υπερασπιστεί τα βαλλόμενα συμφέροντα των μελών της, διοργανώνει συμβολικές παραστάσεις διαμαρτυρίας μπροστά από Τραπεζικά Ιδρύματα, με στόχο, όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση, «την εκ νέου ανάδειξη των αθέμιτων πρακτικών που χρησιμοποιούνται από τα Τραπεζικά Ιδρύματα και ταυτόχρονα την ενημέρωση του κοινού…» (περισσότερα εδώ).

Είναι βέβαιο ότι αυτή η πρωτοβουλία προέκυψε από τα συνεχώς αυξανόμενα παράπονα των ασφαλιστών για αθέμιτες πρακτικές, πράγμα που σημαίνει ότι ο Επόπτης, δηλαδή η Τράπεζα της Ελλάδος, απέτυχε μέχρι στιγμής να συνετίσει τις τράπεζες και να τις υποχρεώσει να σεβαστούν στην πράξη το πλαίσιο υγιούς ανταγωνισμού. Φαίνεται πως ακόμα υπερισχύει η λογική του «έλα μωρέ, αυτά γίνονται» ακόμα και στη Διεύθυνση της κας Σεληνιωτάκη (ΔΕΙΑ).

Σε δεύτερη ανάγνωση, όμως, μας δημιουργείται και το εξής ερώτημα: Οι τράπεζες λειτουργούν, ως προς τις ασφαλιστικές εργασίες, ως διαμεσολαβητές για τις ασφαλιστικές εταιρείες. Οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν αυστηρούς κανόνες, βάσει των οποίων επιλέγουν τους συνεργάτες τους, ή παραγωγή να φέρνουν και όλα καλά;

Σε κάθε περίπτωση, οι διαμεσολαβητές που συνεργάζονται με τις ασφαλιστικές απαιτούν από εκείνες να τηρούν τους κανόνες υγιούς ανταγωνισμού και να υποχρεώνουν και τους συνεργάτες τους να κάνουν το ίδιο, αναλαμβάνοντας εργασίες εφόσον οι κανόνες αυτοί τηρούνται;

Οι διαμεσολαβητές που πλήττονται από συγκεκριμένα περιστατικά γνωρίζουν και το όνομα της τράπεζας που παραβιάζει τους κανόνες και το όνομα της ασφαλιστικής που το αποδέχεται. Γιατί, λοιπόν, αυτές οι παραστάσεις της ΕΑΔΕ δεν γίνονται ποτέ και έξω από τα γραφεία των ασφαλιστικών εταιρειών; Δεν υπάρχει συνευθύνη σε αυτόν το παραλογισμό, που επιτρέπει στις τράπεζες να διαστρεβλώνουν προς όφελός τους τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς; 

Εν κατακλείδι και για τους πιο καχύποπτους, φυσικά και δεν τοποθετούμαστε ενάντια στο να προσκτώνται εργασίες από το κανάλι του bancassurance. Θα πρέπει, όμως, να τηρούνται οι ίδιοι κανόνες για όλους και να εξασφαλίζεται από τους ισχυρούς ένα ενιαίο δίκαιο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούν να ξεχωρίσουν οι πιο ικανοί επαγγελματίες. Αν φυσικά θέλουμε να λέμε ότι, πράγματι, όλοι μας έχουμε ως προτεραιότητα το συμφέρον του καταναλωτή.

Εμείς ως περιοδικό δεσμευόμαστε δημοσίως στο εξής να δημοσιεύουμε, ενυπόγραφα φυσικά, τις συγκεκριμένες καταγγελίες ασφαλιστικών διαμεσολαβητών, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με συγκεκριμένα περιστατικά αθέμιτου ανταγωνισμού από τις τράπεζες. Ας πούμε, λοιπόν, τα πράγματα με το όνομά τους. Αντέχουμε;

 

Δημοσιεύτηκε σε Απόψεις
Page 1 of 20
 
 

minettas_slug

 

Social Icons

Οροι Χρησης

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.